• Sanne Schrijft

We brengen de winter door in het fantastische Queenstown!

Bereid je voor, dit wordt een lange blog. Het is – helaas – alweer even geleden dat ik een blog heb geschreven, en we hebben natuurlijk weer van alles meegemaakt! Inmiddels zijn we voor de wintermaanden neergestreken in Queenstown. Dit is wat ons betreft de mooiste regio van het hele land. En misschien denk je: wintermaanden?! Ja, in Nieuw-Zeeland zijn de seizoenen precies het tegenovergestelde van de seizoenen in Nederland. Dit betekent dat iedereen in Queenstown zich klaarmaakt voor het wintersportseizoen en inmiddels ongeduldig wacht op een dikke pak sneeuw. Die blijft nog even uit, maar zal hopelijk niet te lang meer op zich laten wachten. Hoe we hier terecht zijn gekomen? Daar vertel ik je in deze blog alles over!


Mijn laatste blog heb ik afgesloten met Arthur’s Pass, bij Devils Punchbowl om precies te zijn. Vanuit daar zijn we doorgereden naar de Franz Jozef gletsjer. Voor ons voelt het alsof dit al heel lang geleden is, wat in principe ook zo is (5 weken ongeveer). Bij de Franz Jozef gletsjer wilden we graag de heli-hike doen. Helaas was deze voor een aantal dagen volgeboekt, dus ‘noodgedwongen’ zijn we daar een aantal dagen verbleven. Gelukkig was het op de dag dat we uiteindelijk zouden gaan goed weer, want schijnbaar annuleren ze deze tocht regelmatig als de voorspelling er niet zo goed uit ziet. Maar wauw, wat was dit fantastisch! Ik was nog een groentje op het gebied van helikopters, nog nooit had ik een helikopterritje meegemaakt. Maar het was super leuk, en helemaal niet eng. Toen we aankwamen bij Glacier Guides kregen we een uitgebreide instructie over de hike. Ook kregen we waterdichte kleding over onze eigen kleding aan. Vervolgens stapten we in de helikopter die ons afzette aan de voet van de gletsjer. Vanuit daar zijn we begonnen aan onze hike over de gletsjer, die ongeveer drie uur heeft geduurd. Natuurlijk hadden we wel crampons aan onze schoenen en kregen we een tracking pole (wandelstok) mee om stabiel te blijven in het ijs. De gids vertelde van alles over de route die we hebben gelopen. Het ijs van de gletsjer verandert heel snel van plek, het beweegt namelijk wel tot 1 meter per dag! Dit betekent dat ze heel vaak een nieuwe route moeten maken door het ijs, om de tour door te kunnen laten gaan. We hebben op deze tour nog een ander Nederlands stel ontmoet die op reis waren door Nieuw-Zeeland, Hannah en Berry. Na de tour hebben we samen lekker gegeten, waarna wij onze reis zijn vervolgd richting de Fox Glacier.


Misschien heb je een paar maanden geleden wel in het nieuws gezien dat er in Nieuw-Zeeland een grote storm was die een hele brug heeft weggeveegd. Deze brug hebben ze een soort van hersteld inmiddels. Het is nu een – tijdelijke - houten brug waar in ieder geval verkeer overheen kan. Het is hier namelijk maanden afgesloten geweest. Gelukkig hadden wij dus geen problemen om van Franz Jozef naar Fox te komen, anders moet je echt uren omrijden om ergens te komen. Wel zijn er helaas nog steeds heel veel wandelroutes onbereikbaar vanwege de storm die toen heeft plaatsgevonden. Hele stukken van wegen zijn weggeveegd en het is gewoon gevaarlijk om hier te rijden of zelfs te lopen. Wel werken ze hard aan het herstel, maar helaas was er maar 1 wandelroute bij Franz Jozef die we konden doen. Gelukkig gaf deze wel mooi uitzicht op de gletsjer!


Bij de Fox gletsjer eigenlijk hetzelfde verhaal. Vrijwel alle wandelroutes met uitzicht op de gletsjer zijn weggeveegd. We wilden hier geen tour meer doen omdat we deze al bij Franz Jozef hebben gedaan. Uiteindelijk vonden we een wandelroute die ons uitzicht gaf op de gletsjer. Hier hebben we in totaal wel drie uur voor moeten lopen, waar je normaal gesproken gewoon met de auto kan komen. Helaas zijn de wegen nu afgesloten voor verkeer, omdat het instortingsgevaar van de wegen gewoon nog steeds aanzienlijk is. Wel was dit een hele leuke wandeling, die ons door een bos bracht waar Paul en ik allebei van onder de indruk waren! De Fox gletsjer stelt wat ons betreft wel net wat minder voor dan de Franz Jozef gletsjer, maar zeker de moeite waard om te gaan bekijken.


Bij de Fox gletsjer ligt het prachtige Lake Matheson. Dit meer wordt op veel postkaarten gebruikt die van Nieuw-Zeeland worden verstuurd! Het is een relatief klein meer waar je omheen kunt wandelen, en de bergen weerspiegelen in het water. Je moet hier dus wel zijn op een heldere en windstille dag, dan heb je het beste uitzicht. Anders zie je namelijk helemaal niks. Check de foto’s onderaan deze pagina!


Na de Fox gletsjer kwam voor ons de echte uitdaging. Misschien zijn Paul en ik niet de ‘standaard hike-types’ maar proberen we dat wel te worden in Nieuw-Zeeland (ha-ha). Er zijn door het hele land gewoon ontzettend veel mooie hikes die je eigenlijk niet mag missen. Maar dat betekent wel dat er nogal wat fysieke inspanning bij komt kijken. Veel hikes duren ook meerdere dagen, en onderweg slaap je in hutten. Geen letterlijke hut, maar zo noemen ze de ruimtes waar je kunt overnachten. Na de Fox gletsjer zijn we begonnen aan de Copland Track. Het zou een super mooie route zijn, van 18 kilometer heen en dezelfde route terug. Omdat je natuurlijk geen 36 kilometer in een dag gaat hiken, slaap je aan het einde van de eerste 18 kilometer in de Welcome Flat Hut. De dag daarna loop je weer terug. Met een kleine verkoudheid zijn Paul en ik als echte amateurs vertrokken. Sneakers aan, slaapzak op of in onze tas gestopt en lopen maar. En vergeet niet dat we verder alles zelf mee moesten nemen! In de hut is namelijk niks. Denk aan een gaspitje, potten, pannen, borden, bestek, water, eten, slaapzakken en ga zo maar door. Wat een uitdaging! Het was een hele mooie route, maar het was echt een uitdaging. De route was vrijwel niet aangegeven, met uitzondering van een aantal oranje pijltjes zo nu en dan. Je moet hier ook niet denken aan een bospad, het was een route over stenen, keien, over beekjes en rivieren en ga zo maar door. Als echte amateurs wisten wij hier natuurlijk wel raad mee (not, haha). Er stond aangegeven dat de route tot aan de hut zeven uur zou duren. Normaal gesproken lopen wij hier zeker ¼ vanaf, maar dat is niet helemaal gelukt. In ongeveer 6,5 uur hebben we de Welcome Flat Hut bereikt. We waren helemaal kapot! Zo veel kilometer klimmen en klauteren, en telkens denken dat je er bijna bent. Het laatste stuk van de route was ook nog volledig bergop. Het begon toen ook al vrij koud te worden buiten, maar door het hiken ga je natuurlijk zweten. Op de plek van de hut was het echt ontzettend koud, en de faciliteiten zijn vrij primitief. Je kunt je voorstellen dat het dus echt fantastisch was! Not. Natte kleren, geen verwarming in de hut, je bent helemaal op van de wandeling en je weet dat je dezelfde route de dag daarna weer gaat lopen. Die avond hebben Paul en ik elkaar beloofd dat we niet meer in een hut zouden slapen als het niet perse nodig was haha. Het enige voordeel aan deze hut waren de natural hot springs waar we wel op hebben kunnen warmen, maar dat was helaas van korte duur. De nacht die volgde was ook echt dramatisch. Ik had het constant ontzettend koud, kon vrijwel niet in slaap komen en wilde gewoon zo snel mogelijk terug naar de van. Gelukkig viel de terugweg uiteindelijk mee, en in 5 uur zaten we weer goed en wel op onze vertrouwde plek. Samenvattend: het was de hike zeker waard, maar echt comfortabel is een overnachting in de hut totaal niet.


Van de Copland Track zijn we doorgereden naar Haast. Daar hebben we een grote hoeveelheid snacks ingeslagen bij de plaatselijke supermarkt en hebben we de rest van de dag lekker niks gedaan. De volgende dag zijn we via de Blue Pools naar Wanaka gereden. Wij waren niet meer zo onder de indruk van de Blue Pools, omdat we al heel veel helder blauw water hebben gezien in Nieuw-Zeeland. En vooral tijdens de Copland Track! Toen wisten we dat de Copland Track zeker de moeite waard is geweest. In Wanaka zijn we verdacht kort gebleven. Eigenlijk zijn we meteen doorgereden naar Queenstown. De reden hiervoor is dat Paul op de terugweg van de Copland Track zijn enkel heeft omgezwikt. Voorlopig konden we dus even geen hikes meer doen. In Wanaka zijn twee mooie tracks die we graag willen lopen (zonder overnachting in een hut haha), maar die konden we voorlopig dus toch niet doen. Dezelfde dag zijn we nog in Queenstown gearriveerd. We hebben van veel mensen gehoord dat ze helemaal weg zijn van Queenstown, en inmiddels begrijpen we wel waarom. Het is hier zo mooi! De stad – meer een dorpje eigenlijk – ligt rondom het Wakatipu-meer. En overal waar je kijkt zie je bergen! Aangezien het vrijwel winter is worden de toppen ook steeds witter. Het geeft een prachtig uitzicht.


Uiteindelijk zijn we na een paar dagen weer doorgereden. We wilden in de buurt van de Milford Sounds ook nog een aantal dingen doen voordat het weer echt te koud wordt. Vanuit Queenstown zijn we eerst richting Glenorchy gereden. In dit dorpje is eigenlijk niet zo veel te doen, maar de weg er naar toe was echt adembenemend mooi. Hier vind je de werkelijke beelden die je altijd online ziet van een reis door Nieuw-Zeeland. We zijn er helemaal weg van!

Vanuit Glenorchy weer terug naar Queenstown en door naar Te Anau. Hier hebben we een cruise geboekt over de Milford Sounds. Vanuit Te Anau zijn we doorgereden richting Milford Sound, en wauw wat was dit mooi! Echt een van de mooiste wegen die we hier tot nu toe hebben gereden, samen met de weg naar Glenorchy dan. We verbleven op de laatste camping voor de Milford Sounds. De dag daarna zijn we doorgereden naar de Key Summit Track. Dit is een deel van de wereldbekende Routeburn Track, die in totaal 3-4 dagen duurt. De Key Summit Track duurt ongeveer drie uur, maar was ongetwijfeld de moeite waard. De Key Summit betekent niets anders dan de top van de Key, een berg. En wauw, wat een uitzichten gaf deze summit. Om je heen, overal besneeuwde bergtoppen. Wij hadden ook wel heel erg geluk met het weer, want het was helemaal helder en er stond een lekker zonnetje! Dus ook deze track was zo de moeite waard. Het enige nadeel was de enkel van Paul, want die heeft weer een flinke klap gehad op de weg naar beneden.


De dag daarna hebben we de cruise gedaan over de Milford Sound. Het voordeel van reizen in de herfst en winter is dat het overal een stuk minder druk is. Zo ook op de boot! Hij zat nog niet half vol. Gelukkig was het water in de sound lekker rustig, want we hebben weleens anders gehoord. Heel eerlijk gezegd vonden we de Milford Sound zelf niet bijzonder indrukwekkend. Het is erg mooi hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar de weg er naar toe was veel mooier! Wij houden gewoon van machtige bergen die afsteken tegen gladde meren met besneeuwde bergtoppen. Maar al met al, moet je de Milford Sound wel gezien hebben als je door Nieuw-Zeeland reist! Een minder bekend alternatief is de Doubtful Sound, en we twijfelen er nog over om hierheen te gaan.


Na de Milford Sound zijn we weer teruggereden richting Te Anau. Onderweg hebben we besloten terug te gaan naar Queenstown om hier werk te zoeken. Het is ongetwijfeld de mooiste en leukste plek die we tot nu toe hebben bezocht in Nieuw-Zeeland. We vonden allebei een leuke vacature bij Swissport op het vliegveld van Queenstown. Ik heb gesolliciteerd als Customer Service Officer, en Paul als Ramp Agent. We zijn allebei de dag daarna meteen aangenomen! Ik ben inmiddels bijna twee weken aan de slag, en Paul gaat ook snel genoeg beginnen. En het is super leuk! Als Customer Service Officer werk ik voor Jetstar, en wij werken ook voor Virgin Australia. Ik mag alle klanten inchecken voor hun vlucht, ik help ze met boarden en ook bij aankomst van het vliegtuig help ik met van alles. Echt leuk werk, en bijzonder om het vliegveld eens van de andere kant te zien. Paul maakt zich druk om de bagage van de passagiers en het begeleiden van het vliegtuig bij aankomst en vertrek. Het is wel even wennen in mijn uniform, maar ook dat heeft wel iets bijzonders vind ik. En Paul en ik zijn collega’s, ook dat is super leuk. Het team is heel jong en er zijn veel reizigers op een Working Holiday Visa, net als wij. Bijkomend voordeel is ook de prachtige locatie van het vliegveld! Als je op de runway staat heb je gewoon altijd uitzicht op de Remarkables. Zoek maar eens op! Het enige nadeel van Queenstown is dat het leven hier wel heel erg duur is, vooral in vergelijking met Hamilton. Maar goed, het is hier prachtig en we genieten volop. De focus in Hamilton was ook vooral het sparen van geld voor onze rondreis, maar dat is hier niet perse meer nodig.


Ook hebben we inmiddels een fijne en mooie kamer gevonden waar we de komende 3 maanden blijven wonen. Het is in Arthur’s Point, op 5 minuten rijden van het centrum van Queenstown. Het huis is nog geen jaar oud, en onze kamer is heel groot. Het grootste pluspunt is echter dat we onze eigen badkamer hebben! Wat een luxe, nadat we bijna 3 maanden in de campervan hebben gewoond. Daar moest je echt voor alles de deur uit. Dit is dus echt fantastisch.


Dit weekend is Winterfest in Queenstown. Een soort festival van 4 dagen, waarin ze de start van de winter vieren. Helaas ligt er nog geen pak sneeuw, maar alle festiviteiten gaan natuurlijk wel door. Zo hebben wij donderdag de openingsceremonie bijgewoond, en vrijdag een toffe vuurwerkshow gezien. Verder hebben ze allerlei activiteiten op Coronet Peak en de Remarkables. Daar kun je skiën of snowboarden, maar tijdens Winterfest worden er allemaal wedstrijden georganiseerd. Je kunt bijvoorbeeld naar beneden glijden op een oude koffer, kijken of jouw hond het hardste kan blaffen of gewoon kijken naar het hele spektakel haha.


Omdat het hier dus echt winter wordt, is het ook verrassend koud. In de ochtend staat de vorst aan de grond en op veel plekken ligt ‘black ice’ op de weg. Gelukkig reizen wij hier voornamelijk met de public bus dus zelf rijden probeer ik echt te vermijden! De temperatuur daalt hier in de nacht flink onder nul, en overdag is het nog ongeveer 5 graden. Dit wordt zeker nog kouder! Vooral met de verwachtte hittegolf in Nederland kan het verschil in temperatuur bijna niet groter zijn.


In ieder geval: wij zijn lekker in Queenstown neergestreken voor de komende maanden. En zelfs als ik gewoon op straat loop ben ik dolgelukkig. Overal waar je kijkt is het uitzicht gewoon prachtig. Als ik in de ochtend met de bus ga, ben ik niet eens chagrijnig om de temperatuur of het tijdstip. De zonsopgang is iedere dag adembenemend, en dat is alles dubbel en dwars waard. Dus wie de komende maanden zin heeft in een winters uitstapje. Queenstown is prachtig!


Liefs, Sanne Schrijft

Ps. Paul en ik hebben allebei een - blijvende - souvenir gekocht in Queenstown. Check de foto's!




1 reactie
  • LinkedIn - Sanne Schrijft
  • Facebook - Sanne Schrijft
  • Instagram - Sanne Schrijft

@ 2018 Copyright by Sanne Schrijft

E: info@sanne-schrijft.nl | T: 06 - 300 483 61