• Sanne Schrijft

Tongariro Crossing en de Pinnacles Track | We hebben de smaak te pakken!

Bijgewerkt: 12 apr 2019

Het valt me op dat ik mijn blog iedere keer hetzelfde wil beginnen. De dagen vliegen voorbij! Paul en ik zijn aan het aftellen. Voordat we uit Nederland vertrokken hebben we zelfs een aftelkalender gehad waar we iedere dag een kruisje konden zetten. Paul heeft deze met een mooie plakbandconstructie op het keukenkastje vastgemaakt. Zo een die je vroeger als kind boven je bed had hangen, een paar dagen of weken voordat je jarig was. Herinner je nog dat gevoel, hoe blij je was als je in de avond weer een kruisje mocht zetten? Ik wel. Zie het zo nog voor me. Precies dat gevoel herleefde ik voordat we zijn vertrokken. Wellicht is dat ook een optie voor hier in Hamilton? Het is toch wat, een mooi vooruitzicht hebben en willen dat de tijd sneller gaat.

Deze week schreef ik in mijn column in de Peel & Maas dat het nadeel van vertrekken is dat we weer afscheid moeten nemen. Afscheid van vrienden die we hier hebben gemaakt, afscheid van onze huisgenoten en van Trevor. Trevor is een super lieve kat die bij ons om de hoek woont, maar de laatste weken regelmatig bij ons te vinden is. Dat is het grootste nadeel van telkens weer vertrekken, afscheid nemen. Aan de andere kant wisten we natuurlijk van te voren dat het zo zou gaan, en zijn we gewoon ontzettend dankbaar voor iedereen die we onderweg leren kennen en alles wat we meemaken.

De laatste weken genieten we in ieder geval van alles wat Hamilton en omstreken ons te bieden heeft. Twee weken geleden zijn we naar Tongariro National Park gereden. Om 05.20 uur de volgende dag werden we met de shuttle naar het begin van de Tongariro Alpine Crossing gebracht, eindelijk was het dan zover! Ik moet bekennen dat ik ergens een beetje zenuwachtig was. Zou het ons lukken? Hoe zwaar zou het zijn? Hoe lang doen we erover? Inmiddels hebben we de antwoorden. Wat een opgave! Haha nee, het viel allemaal wel mee. Gelukkig krijg je het meest zware deel vrij aan het begin, zodat je de rest van de wandeling gewoon kunt genieten van de omgeving. Het was in totaal bijna 20 kilometer, en we hebben de tocht in 5.5 uur voltooid. Daar waren we toch wel trots op! Gemiddeld duurt het namelijk 6 tot 8 uur. En wat was het bijzonder zeg! Je loopt door vulkanisch landschap en hebt prachtige uitzichten onderweg waar je je ogen uitkijkt. Voor foto’s moet je natuurlijk onderaan deze blog zijn. Mocht je meer informatie willen hebben over de Tongariro Crossing zelf kan je dit uiteraard opzoeken. Ik schreef specifiek over deze track een blog voor Reis-Expert, en ik zal de link hier plaatsen zodra deze op hun website online staat.

Na de Tongariro Alpine Crossing zijn we meteen doorgereden naar Taupo. Dit ken je misschien ook wel van de plaatjes. Taupo is gelegen aan het gelijknamige Lake Taupo, een meer zo groot als Singapore. Veel reizigers gaan hier skydiven of andere watersporten doen. Wij waren natuurlijk moe van de flinke wandeling, dus zijn na een bezoek aan McDonalds rechtstreeks naar de camping gereden. De rest van de dag hebben we in de van gelegen en Games of Thrones gekeken (voor Paul de derde keer, ik moest nog beginnen) en verder niet veel gedaan. Uiteraard vielen we vrij op tijd in slaap, gezien het feit dat we om 04.30 uur die ochtend op waren gestaan en nogal wat inspanning hebben moeten leveren in de uren die daarop volgde.


Op zondag zijn we naar het dorpje Taupo geweest en hebben we ons ontbijt gegeten met uitzicht op Lake Taupo. Vervolgens zijn we doorgereden naar Huka Falls, een paar kilometer naar het noorden. Wat een hoop mensen vonden we hier! Natuurlijk ook een prachtige, agressieve waterval. Het is de grootste waterval van de Waikato River en een van de meest bezochte natuurlijk attracties van het land. Dan weet je het natuurlijk wel haha! Wat ook helpt is dat je de waterval gewoon vrijwel vanaf de parkeerplaats kunt zien, dus veel lichamelijke inspanning hoef je hier niet voor te leveren. Daar waren onze benen overigens wel erg blij mee na de Tongariro Crossing op zaterdag. Huka falls was dus zeker de moeite waard! En waarom agressief? Iedere seconde komt er 220.000 liter water naar beneden! Dit komt omdat de Waikato River normaal gesproken ongeveer 100 meter breed is, en op dat moment moet samenkomen tot een breedte van 20 meter. De naam ‘Huka’ betekent ook schuim in het Maori, wat symbool staat voor de hoeveelheid schuim die de waterval produceert omdat er zoveel water tegelijkertijd naar beneden valt.

Afgelopen weekend zijn we naar The Coromandel geweest. Een regio rechtsboven op het Noordereiland, wat ook bestempeld wordt als een van de mooiste regio’s van het hele land. Paul en ik zijn niet echt strandmensen (na 1 mooi strand hebben we het vaak wel gezien) dus zijn we weer op zoek gegaan naar een leuke activiteit. We kwamen uit bij het beklimmen van de Pinnacles in Coromandel Forest Park. Paul stond er in eerste instantie niet echt om te springen want we hadden net de Tongariro voltooid. Maar de plaatjes zagen er zo mooi uit dat ik dit wel graag wilde doen. Uiteindelijk ging hij overstag en zijn we wederom op zaterdagochtend om 03.30 uur (!!!) opgestaan om te beginnen met klimmen. Zelf wilde ik graag aan de top zijn met zonsopkomst, wat echt de moeite waard zou zijn volgens Mr. Google. Na drie uur zweten (ja, zelfs midden in de nacht) hebben we de top bereikt. Het was een prima route, maar doordat het zo hard geregend had de dag ervoor waren veel stenen glad en moesten we goed opletten. Eenmaal aan de top was het super bewolkt. Zelfs de pinnacle die gelegen was naast die waar wij op zaten kon je gewoon niet zien. Balen! Volgens de weersverwachting zou het zaterdagochtend namelijk helder zijn. Helaas geen zonsopkomst... gelukkig hadden wij verder geen haast om weer terug naar beneden te lopen, dus hebben we ruim een uur op de top gespendeerd. Totdat mijn tenen de kou niet meer aan konden, je begrijpt natuurlijk wel dat het temperatuurverschil met beneden erg groot is. Na een half uur begon de eerste bewolking te schuiven, en wauw! Wat een uitzicht. Wat was ik blij dat we het niet meteen hebben opgegeven. Een ander gezin vertrok namelijk na 10 minuten weer omdat er toch niets te zien was, en vlak daarna werd het dus zo ontzettend mooi.

Nadat ik verkrampte tenen, blauwe lippen en pijnlijke handen had van de kou zijn we weer naar beneden gegaan. Uiteidelijk aangekomen bij onze van waren we wederom erg tevreden met het voltooien van deze trip! Vervolgens zijn we doorgereden naar Hot Water Beach, waar we ook zouden overnachten. Helaas werd het gedurende de dag minder mooi weer, maar toch zijn we even naar het strand geweest. Je kunt hier tijdens eb een gat graven op het strand, vervolgens stroomt het vol met warm water en heb je je eigen gratis spa. Op het moment dat wij er waren (zaterdagmiddag) was er nog geen stukje strand meer over en zoals eerder genoemd zijn we geen echte strandmensen dus na een paar foto’s zijn we lekker terug naar de camping gegaan. Daar hebben we het ritueel van het weekend daarvoor herhaald en de rest van de dag lekker in de van serie gekeken. Wel hebben we nog een leuke kat ontmoet! Mr. Mia was de campingkat en vond onze van wel gezellig. Hij sprong s’avonds op het bed en viel daar lekker in slaap. Tegen de klok van 22.00 uur kon ik mijn ogen niet meer open houden, en Paul besloot Mr. Mia lekker te laten liggen met de deur van de van een stukje open zodat hij ook naar buiten zou kunnen. Helaas was Mr. Mia zo comfortabel dat hij ongelooflijk snurkte, en Paul hem daarna uit de van heeft gewerkt om zelf uberhaupt te kunnen slapen. De schat!

Op zondag was het tijd voor Cathedral Cove. Inmiddels waren we het lopen wel een beetje moe, en al helemaal bergop. De tocht naar Cathedral Cove was ongeveer 1.5 uur heen en 1.5 uur terug, met het eerste deel volledig omhoog. Fijn! Ook was het natuurlijk super druk aangezien het een zondag was. Maar goed, we hebben er het beste van gemaakt en uiteindelijk was het zeker de moeite waard. Ondanks de hoeveelheid mensen bij de grot is het nog steeds een prachtig natuurverschijnsel! Ook vind je bij de grot een mooi strand, dus daar hebben we een uurtje gespendeerd om vervolgens weer terug te lopen naar de parkeerplaats. Eenmaal daar waren we uitgeteld en zijn we weer terug naar Hamilton gereden.

Twee heerlijke weekenden dus! Wat nu nog overblijft is de movieset van Hobbiton. Niet aankomend weekend maar het weekend daarna zijn we van plan die kant op te gaan. Ook willen we nog een bezoek brengen aan Wairere Falls (weer lekker omhoog hiken he-he), dat schijnt heel mooi te zijn. Aankomend weekend gaan we onze tijd spenderen aan het opruimen en schoonmaken van de bus, zodat alles weg is wat we eigenlijk niet nodig hebben of toch niet meer gaan gebruiken.

Op zaterdag 13 april vertrekken we uit Hamilton richting het zuiden. Met een stop bij Elephant Rock gaan we richting Mount Taranaki, waar we in ieder geval willen gaan hiken maar we zijn er nog niet uit of we een poging willen wagen de top te bereiken. We hebben de smaak te pakken, maar ondanks onze ervaring inmiddels (ha-ha) is dit toch wel hele andere koek. Je gaat namelijk in een wandeling van 6 kilometer in totaal 1.2 kilometer omhoog (!). Ook ligt er op de top altijd sneeuw, dus goede voorbereiding is essentieel. Of we het hebben gedaan komen we uiteraard later nog op terug.

Uiteindelijk maken we net voor Pasen de oversteek naar het Zuidereiland. Hier gaan we eerst twee weken een Workaway project doen bij een Nederlands gezin in de Marlborough Sounds. Zij runnen een lodge halverwege de Nydia Track, dus de lodge is alleen bereikbaar per boot, lopend of met je mountainbike. Wij worden opgehaald met de boot! Hier gaan we een paar uur per dag helpen in de lodge in ruil voor kost- en inwoning. Deze ervaring willen we graag hebben, en de plek waar we dan verblijven is volgens de foto’s echt prachtig! Ook hier houden we je natuurlijk van op de hoogte.

Dit project doen we waarschijnlijk twee weken. Vervolgens gaan we de echte rondreis maken over het Zuidereiland, en we verwachten hier ongeveer 5-6 weken voor uit te trekken. Wat we daarna percies gaan doen weten we nog niet, maar we denken eraan de laatste paar maanden van onze tijd in Nieuw-Zeeland bijvoorbeeld in Christchurch te gaan werken. Rond september zijn we van plan om met een tussenstop op Fiji (vakantie hebben we echt nodig) richting Australie te gaan. Maar dit zijn natuurlijk plannen, wat er werkelijk allemaal op ons pad komt zien we dan wel! Voor nu laten we ons gewoon weer verrassen.


Stay tuned!


Liefs, Sanne Schrijft






1 reactie