• Sanne Schrijft

Keuzes

Inmiddels zijn we bijna een maand volledig gesetteld in Queenstown en kan ik niets anders zeggen dan dat ik het heel erg naar m’n zin heb. Het valt gelukkig allemaal nog wel mee met de kou, de echter winter laat nog even op zich wachten. Af en toe staat er in de ochtend vorst aan de grond, maar dat het vliegtuig ijsvrij gemaakt moet worden komt overdag gelukkig nog weinig voor. Ook ligt er voor de tijd van het jaar nog weinig sneeuw. Voor ons prima, voor alle toeristen die komen om te snowboarden niet zo.

Nog steeds werk ik op het vliegveld voor Swissport. Paul is hier helaas niet begonnen. De training die hij zou moeten krijgen om te kunnen starten werd een aantal weken uitgesteld dus daar gaan we natuurlijk niet op zitten wachten. Allebei waren we best wel boos en teleurgesteld, omdat het wel een soort van beloofd was dat Paul snel genoeg ook zou kunnen starten. Helaas is het niet anders. Uiteindelijk denken we dat het misschien gewoon zo had moeten zijn, de dag nadat dit bericht kwam vond Paul namelijk meteen een andere baan als dakdekker waar hij veel meer geld verdient. Karma heet zoiets, denken wij dan.

Wat ik in mijn vorige blog niet verteld heb is dat we de van inmiddels weer ingeruild hebben voor een echt huis. Toen het langzaamaan kouder werd hebben we een extra ‘verwarming’ gekocht voor in de van, en ik moet eerlijk zeggen dat het echt wel behaaglijk bleef. Maar als het winter wordt wil je toch gewoon graag in een huis wonen. Daarnaast is het gebruiken van de van als auto inmiddels ook wel handig, en is de auto dan ook niet meteen je huis. Van verschillende mensen begrepen we dat het nogal lastig was een woning of kamer te vinden in Queenstown, dus we zijn meteen op zoek gegaan. Al snel planden we een bezichtiging bij het huis waar we nu wonen. Het huis staat in Arthur’s Point, ongeveer vijf minuten rijden van het centrum van Queenstown. Tussen de prachtige bergen waarvan de toppen inmiddels aardig vol liggen met sneeuw, staat dit prachtige huis. Check de foto onderaan deze pagina! Het is helemaal nieuw, ongeveer anderhalf jaar geleden opgeleverd en echt heerlijk om in te wonen. Wij wonen op de begane grond, waar we onze eigen ingang en onze eigen badkamer hebben. Alleen de keuken delen we met onze huisgenoten. Wat helemaal prima is, want op het gebied van koken kunnen wij nog heel wat van ze leren. En dat is toch wel heerlijk! Vergeleken met het huis waar we woonden in Hamilton is dit echt een paradijs. Het huis is goed geïsoleerd, dus ook echt heerlijk warm. We wonen samen met een stel uit Fiji. De enige uitdaging die we voor de komende tijd zien is de baby die zij verwachten rond half augustus. Misschien valt het achteraf wel mee, ze wonen aan de andere kant van het huis en een verdieping hoger. En wellicht gaat het compleet de andere kant op, en beginnen mijn eierstokken ook te rammelen. Ik acht de kans klein, maar het zou natuurlijk kunnen. Paul was vanaf het eerste moment enthousiast, en heeft meteen online een kraamcadeau besteld. Het is nog steeds niet binnen, maar we verwachten het ieder moment. Wat issie toch een lieverd he!

Inmiddels werk ik dus nog steeds met veel plezier voor Swissport op het vliegveld. Kijk bijvoorbeeld maar eens op deze website, de runway op Queenstown Airport is verkozen tot een van de mooiste ter wereld. Dat zou je werkomgeving maar zijn, toch?! Onderaan deze pagina een foto van 'The Remarkables', een gebergte wat ik altijd kan zien als ik buiten aan het werk ben. maar omdat ik hier helaas maar 25-30 uur per week kan werken, heb ik besloten er een ander baantje bij te nemen. Zo ben ik terecht gekomen bij de Edmund Hillary winkel, ook op het vliegveld. Hier werk ik vaak 1 tot 1,5 dag per week, wat me dan toch ongeveer 13 uur extra oplevert. Maar werken in deze winkel heeft me wel aan het denken gezet. De winkel is prachtig, en het merk Edmund Hillary ook. Wellicht zegt deze naam je niks, maar voor alle inwoners van Nieuw-Zeeland is Edmund Hillary een held. Hij is namelijk de eerste mens ooit die de Mount Everest heeft beklommen in 1953. De winkel waar ik in werk verkoopt het kledingmerk van Edmund Hillary, en de volledige collectie kleding is ontworpen op basis van de kleding die gedragen werd tijdens de expeditie in 1953. Het is een schitterende collectie, maar een bijkomend nadeel is dat de kleding ontzettend prijzig is en voor veel mensen onbetaalbaar. De winkel is meer gericht ook op de echte ‘fans’ en kenners van Edmund Hillary, die een kledingstuk of accessoire aanschaffen als een soort van collectors item. Een gemiddelde dag werken in deze winkel levert dus qua sales niet zo veel op. Wel heb ik gezellige gesprekken met mensen die hun tijd komen verdrijven in de winkel, of andere mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in het merk. Daarbuiten gaan er ook uren voorbij dat er niemand in de winkel komt, en ik me gewoon best wel verveel. Gelukkig mag ik mijn laptop meenemen en kan ik ondertussen lekker schrijven. Voor mijn eigen blog of voor opdrachtgevers, dat maakt niet zo veel uit.

Maar goed, terug naar het feit dat dit baantje mij aan het denken heeft gezet. Omdat ik hier zo veel uren achter elkaar helemaal alleen ben, denk ik gewoon veel na over wat ik zou willen doen als we weer terug in Nederland zijn. Toen ik nog jonger was, was ik er namelijk heilig van overtuigd dat ik advocaat wilde worden. Op een of andere manier hebben mensen mij ervan overtuigd dat rechten studeren ontzettend saai was, waardoor ik toch besloot de economische kant op te gaan. Uiteindelijk heb ik Communicatie gestudeerd en werd het geheel een stuk creatiever. De afgelopen jaren was ik super ambitieus en volledig op groei in mijn carrière gericht, maar nu? Ik heb geen idee. Als ik eraan denk dat ik weer fulltime zou gaan werken in marketing of communicatie, word ik daar niet echt blij van. Begrijp me niet verkeerd, het werk dat ik doe met Sanne Schrijft vind ik echt super leuk en dat is mijn passie, maar ook dat zie ik mezelf niet fulltime doen. De administratie, het actief werven van klanten en alle bijkomstigheden buiten het schrijven staan me gewoon totaal niet aan. Wat ik dan wel zou willen doen? Geen idee. De luchtvaart spreekt me sinds een paar weken ontzettend aan, zo lang ik maar op de grond mag blijven. Want voor iedereen die mijn blog voor het eerst leest, ik word ontzettend misselijk in een vliegtuig als ik geen reispil neem van tevoren. Maar wat zou ik daarmee in Nederland kunnen doen? Als we teruggaan willen we sowieso weer in Venray gaan wonen, dus echt dichtbij kan ik dat ook niet vinden.

Hier op het vliegveld werken bijvoorbeeld ook super veel meiden – vrouwen – met de detector dogs, en wauw dat lijkt me ook echt super tof! Ze zien er zo stoer uit met hun kisten en in hun uniform, dat lijkt mij ook wel wat. Maar goed, zo kan ik uren doorgaan met alles wat me leuk en interessant lijkt. Af en toe bekruipt me een angst, heb ik het verkeerde vak gekozen? Waar heb ik voor gestudeerd? Geen idee. Op een of andere manier bevalt het me gewoon super goed om dingen uit te proberen en te kijken wat ik echt leuk vind. Dan bekruipt me ook weer een naar gevoel, doe je dat normaal gesproken niet als je 15 bent? Of misschien 18? Maar met 28? Dan ‘hoor’ je misschien wel allang te weten wat je wil in het leven. Maar werkelijk waar, ik heb me nog nooit zo verloren gevoeld. Dit klinkt erg dramatisch, en ik bedoel ook alleen in mijn ‘carrière’. Alle andere dingen in mijn leven zijn op dit moment perfect, en zou ik gewoon echt niet anders willen. Misschien moet ik gewoon yoga gaan doen, tot rust komen en beseffen dat ‘verloren’ zijn helemaal niet zo erg is. Geen idee, als jij advies hebt hoor ik het graag. Ik noem het maar gewoon een soort van quarterlifecrisis? Wel een hele leuke, dat dan weer wel 😊.

Oke, genoeg geweest met mijn zware gedachtegang. Naast het feit dat ik regelmatig nadenk over wat ik wil in mijn carrière, hebben wij het hier in Queenstown super naar onze zin. We werken allebei vrij veel, maar daarnaast genieten we gewoon super erg van de omgeving. Er zijn ook ontzettend veel prachtige dorpen in de omgeving die we nog niet gezien hebben, maar dat zal er vast vrij snel van komen. Inmiddels zijn we ook veel bezig met onze verdere reisplannen, en ook daar stuiten we op een luxeprobleem. We hebben een tijdje geleden besloten dat we rond juni volgend jaar een keer naar huis komen in Nederland. Dat betekent dat we vanaf nu ongeveer nog een klein jaar hebben om verdere plannen in werkelijkheid te brengen. Op een of andere manier voelt het vanzelfsprekend om naar Australië te gaan. Het is dichtbij, en Paul wordt dit jaar 30 wat betekent dat dit in principe onze laatste kans is om een working holiday visum aan te vragen. Maar op een of andere manier vinden we het lastig dit daadwerkelijk door te zetten. Het spreekt ons gewoon een stuk minder aan dan Nieuw-Zeeland bijvoorbeeld deed. Waarom? Geen idee. We hebben nu dus besloten ongeveer tot en met september in Queenstown te blijven, om vervolgens nog een paar weken verder te reizen naar plekken die we nog niet gezien hebben. Uiteindelijk verkopen we onze van in Christchurch en vertrekken vanaf daar richting Fiji voor een – welverdiende – vakantie. Vanuit Fiji vliegen we een kleine twee weken later toch richting Sydney, Australië. Hier gaan we een paar maanden werken en rondreizen, zodat we toch het land hebben gezien en – veel – geld kunnen verdienen. Uiteindelijk blijven er nog 3 tot 4 maanden over om verder rond te reizen. Landen die op onze planning staan zijn: Vietnam, Laos, Cambodja, Japan en Hawaï. Vervolgens reizen we via – waarschijnlijk – ergens in Midden- of Zuid-Amerika terug richting Nederland. Maar pin ons er niet op vast, alles is zo onvoorspelbaar tijdens een avontuur als dit.

Alhoewel ik niet van plan was hier een hele lange blog van te maken, staat er toch genoeg op papier. Ach, wie weet inspireert het anderen wel om te gaan doen wat je echt leuk vindt! Ik heb iets minder over onze avonturen geschreven van de afgelopen tijd, wel iets meer over hoe wij keuzes maken en over alles nadenken. Het leven bevalt op deze manier gewoon echt ontzettend goed, en het zet ons aan het denken over het maken van verdere toekomstplannen. Ik heb namelijk niet echt het idee dat ik nog echt kan wennen aan een leven waarin we fulltime werken en uitkijken naar enkele weken vakantie per jaar……. Maar goed, zeg nooit nooit. We zien het wel!


Tot snel en veel liefs, Sanne Schrijft




1 reactie