• Sanne Schrijft

In lockdown in Nieuw-Zeeland | Wat zijn onze plannen?

Zo, dat is even geleden! Ik kan wel weer beginnen met mijn excuses aan te bieden en uit te leggen waarom ik al even niet meer heb geschreven, maar ik was simpelweg gewoon afgeleid. Als je een tijdje op een bepaalde plek woont ga je gewoontes ontwikkelen en een leven creëren, en vanaf dat moment was er ook niet meer zo veel te vertellen. Fast forward: inmiddels is er ontzettend veel gebeurd. De hele zomer in Queenstown heb ik echt heel erg van deze omgeving genoten, dus schrijven zat er gewoon niet echt in. Ik ben veel gaan hiken, eigenlijk iedere dag dat het mooi weer was. Zo heb ik de complete omgeving kunnen zien. Verder hebben we met witte haaien gezwommen in de buurt van Stewart Island, zijn we gaan duiken in Milford Sound en hebben we een roadtrip gemaakt langs de Catlins. Ook hebben we samen de top van Ben Lomond bereikt. In de volgende alinea’s zal ik iedereen even in een vogelvlucht bijpraten over waar we op dit moment staan, en dan kunnen we over tot de orde van de dag.


Mijn vorige blog heb ik afgesloten met het feit dat Paul en ik ervoor hebben gekozen in Queenstown te blijven, en we wisten nog niet voor hoe lang. Het visum wat we vorig jaar in september hebben aangevraagd is inmiddels doorgekomen. Dit betekent dat we tot 22 september 2022 in principe hier mogen werken! Hoe tof is dat. Paul en ik hadden in eerste instantie niet door hoe veel geluk we hebben met dit visum, maar dat drong uiteindelijk wel tot ons door. Heel veel mensen moeten namelijk ieder jaar een nieuw visum aanvragen als ze een ‘gewoon’ sponsorship hebben. Wij hoeven in principe niets te doen, en als we willen kunnen we dus nog tot september 2022 blijven.


Vanaf dat moment zijn de deuren opengegaan. Op het vliegveld werd het steeds drukker en kon ik meer uren maken, maar ik besefte ook dat ik gemakkelijk een andere baan kon zoeken. Ook al had ik het heel erg naar m’n zin daar, ik moest zes dagen per week werken om aan voldoende uren te komen en vaak gespleten diensten. Toen ben ik gaan solliciteren bij verschillende hotels in de regio als Guest Service Agent (dure naam voor receptioniste). Nog geen twee weken later had ik drie aanbiedingen van verschillende hotels in m’n mailbox. Ik heb gekozen voor The Rees Hotel, een luxe 5-sterrenhotel met een eigen merk. Het is geen keten zoals Hilton bijvoorbeeld, en dat zorgde ervoor dat ik daar een authentiek gevoel overhield aan mijn sollicitatiegesprek. Uiteindelijk ben ik daar eind november begonnen en zijn we inmiddels vijf maanden verder. Het is een super toffe werkplek en vooral het team is echt top. Ik heb veel vrienden gemaakt en al een hoop feestjes gehad. Tot op heden zit ik daar prima, maar met COVID-19 weet je het natuurlijk nooit.


Onze woonsituatie is in de afgelopen maanden ook een paar keer veranderd. Vanaf Arthurs Point zijn we naar Queenstown Hill verhuisd. We hadden het nog steeds naar onze zin met Sheetal en Salveen, maar we besloten om langer te blijven en dan wilden we graag dichter bij het centrum wonen. We zijn uitgekomen op Queenstown Hill, letterlijk tegenover The Rees wat ideaal was voor mijn werk. Vanuit ons balkon hadden we echt een schitterend uitzicht! De eerste weken waren dan ook prima. We woonden samen met een stel uit Argentinië. Het nadeel was alleen dat het huis vrij oud was (jaren 70) en het voelde zelfs in de zomer vaak al kouder aan. Het had geen dubbel glas en was voornamelijk gemaakt van hout. Dit maakte me vooral bang voor de winter, want ik heb het sowieso vrij snel koud. Verder maakten we ook niet echt gebruik van de goede locatie, want lopend naar de stad betekende nog steeds dat je onderweg de berg op moest lopen. Na twee maanden sprak een collega (Fenna) me aan of ik nog iemand wist die een kamer zocht. Met de herfst en winter in aantocht was ik ergens wel geïnteresseerd. Dezelfde avond zijn Paul en ik bij Fenna en Rosie gaan eten. We kenden ze allebei, dus het was in principe meer voor een rondleiding door het huis. De grootste voordelen waren ongetwijfeld dat we ze allebei kenden, en we weer een eigen badkamer zouden krijgen. Het nadeel was de locatie van het huis: Fernhill. Ze noemen dit ook wel de ‘ghetto’ van Queenstown, maar het is nog steeds dicht bij de stad. Inmiddels wonen we hier bijna twee maanden, en zijn we allebei super blij met de tweede verhuizing. Vooral voor de lockdown is het fijn om met mensen samen te wonen die je kent en waar je het goed mee kunt vinden.


De campervan is inmiddels ook al even verkocht! Aan een stel wat we een ‘soort van’ kenden uit Venray, Lisa en Rob. Zij hadden over de van gelezen op mijn blog, en vanuit daar is de interesse ontstaan. We hebben zo een aantal keer contact gehad en bij hun aankomst in Nieuw-Zeeland hebben ze de van direct gekocht! Voor ons een geluk, want in Queenstown is de markt voor het verkopen van campervans niet heel groot. Enkele dagen later hebben wij zelf een andere auto gekocht, omdat je die hier toch wel nodig hebt. We hebben gekozen voor een Nissan Fuga 450 GT. Een snelle auto waar vooral Paul erg enthousiast van werd! Maar je hebt ook echt wel de mogelijkheid om er normaal in rond te rijden, wat ik dus altijd doe.


Begin dit jaar kon de pret niet op. Paul werkt nog steeds bij Watertight Systems en dat gaat hartstikke goed, en mijn baan bij The Rees bevalt ook goed. We hebben leuke vrienden, fijne etentjes samen en genieten gewoon van alles (zoals we altijd al deden ha-ha). Uiteindelijk hebben we mijn verjaardag (begin februari) flink gevierd en ook dat was top. Maar vooral op mijn werk merkten we al vrij snel de gevolgen van het coronavirus. Een groot deel (25% gemiddeld) van de business in het hotel komt uit China. Eind januari was het Chinees Nieuwjaar, en dat liep eigenlijk al in de soep vanwege het uitbreken van het virus daar. De overheid in Nieuw-Zeeland gooide vrij snel de grenzen dicht voor Chinese reizigers, wat ervoor zorgde dat de drukte in het hotel afnam. Alle receptionisten werken op een contract van minimaal 30 uur, maar gemiddeld werken we er wel 40. Vanaf dat moment liepen de uren echter al terug.


Uiteindelijk duurde het niet lang voordat het slechter ging in het hotel. Toen het coronavirus verder reisde dan China heeft Nieuw-Zeeland al snel regels ingesteld voor toeristen die binnenkwamen. Vooral nadat de eerste bevestigde besmetting in Auckland werd gemeld veranderde alles. Nieuw-Zeeland stelde de regel in voor toeristen om eerst twee weken (14 dagen) in zelf-isolatie te gaan vanaf het moment dat ze het land binnenkomen. Dat werkt natuurlijk voor niemand! Veel mensen komen voor langere tijd (vijf weken bijvoorbeeld) naar Nieuw-Zeeland, maar dan wil je nog steeds niet de eerste twee weken in een hotelkamer opgesloten zitten. Dat ging dus ook niet helemaal goed. Er waren gasten in het hotel die zich niet aan de regels hielden, en dat is precies de reden waarom we snel genoeg in volledige lockdown zijn gegaan. Naast het feit dat veel toeristen zich niet aan de regels hielden, kwamen er vooral annuleringen binnen. Reizen werd al snel lastiger voor iedereen in de wereld. Uiteindelijk zijn we drie weken geleden volledig in lockdown gegaan. Dit betekent dat we allemaal thuis in onze ‘bubbel’ blijven, en alleen de deur uitgaan voor nodige dingen. Denk aan de supermarkt, of als je bijvoorbeeld een ‘essential job’ hebt mag je naar je werk. Dit betekent wel dat je een brief bij je moet hebben die moet aantonen dat je nog steeds aan het werk bent. Ook binnenlands reizen is verboden. Een ex-collega verhuisde vorig jaar bijvoorbeeld naar Australië, en wilde nu graag terugkomen naar Queenstown. Toen ze in Auckland aankwam mocht ze niet doorreizen naar Queenstown. Ze moest een aantal weken in zelf-isolatie in Auckland. Nieuw-Zeeland neemt het allemaal heel serieus.


Hoe het gaat lopen in de – nabije – toekomst weet niemand. Op dit moment krijgen alle bedrijven die verlies lijden door corona steun van de overheid. Dit betekent dat ze gesubsidieerd worden om medewerkers te blijven betalen, zodat ze voorlopig niemand hoeven te ontslaan. Queenstown is volledig afhankelijk van toerisme, dus als de grenzen lang dicht blijven zullen heel veel mensen uiteindelijk hun baan verliezen. Want voor de nabije toekomst krijgen we dan misschien subsidie, dat kan de overheid natuurlijk nooit maanden volhouden. Ze verwachten dat de werkloosheid in Nieuw-Zeeland uiteindelijk tussen de 13% - 26% is. Voor iedereen die dus hun baan verliest zal ook op korte termijn geen andere baan vinden. Dit is vooral voor mij een uitdaging. Paul hoeft zich geen zorgen te maken. Zodra we niet meer in lockdown zijn kan Paul namelijk weer aan het werk. Hij is mijn plan B. Iedereen wordt opgeroepen een plan B te hebben, en Paul is die van mij. In de bouw zal het werk voorlopig doorgaan. Ook de overheid heeft het weer toegestaan voor buitenlandse investeerders om grond te kopen, dus de bouw ligt de komende jaren absoluut niet stil. Voor mij wordt het een uitdaging om een andere baan te vinden mocht dat nodig zijn, want dat is allemaal gebaseerd op een ‘wat als – scenario’. Het kan goed zijn dat ik m’n werk niet verlies, maar het kan ook goed zijn van wel. Mijn voordeel is wel dat ik diploma’s heb in andere vakgebieden dan toerisme, dus hopelijk werkt dat in mijn voordeel.


En wat als ik m’n baan verlies en geen andere baan kan vinden? Denk je misschien. Dan hebben we uiteindelijk geen andere keuze dan naar huis te komen. Een paar weken kunnen we prima leven van Paul z’n salaris, maar dat moet geen maanden duren. En eerlijk gezegd voelt dat niet eens zo verkeerd. Ver weg zijn van familie en vrienden is altijd een uitdaging, maar in moeilijke tijden zoals deze al helemaal. De Nederlandse overheid is de afgelopen weken bezig geweest met mensen terug naar huis halen, maar dat was vooral bedoeld voor toeristen. Paul en ik hebben eigenlijk gezegd dat we liever niet naar huis willen, maar misschien is er uiteindelijk geen andere keuze. En zoals ik eerder al zei, het voelt niet verkeerd om te weten dat we familie en vrienden weer kunnen zien.


Maar… rondom mijn verjaardag hebben pap en mam besloten naar Nieuw-Zeeland te komen! En dat was echt het beste nieuws wat ik kon krijgen. Ik heb ze anderhalf jaar niet gezien en ook om ze Nieuw-Zeeland te laten zien is super tof. We hebben de tickets geboekt voor juli, en ze zouden via Seoul (Zuid-Korea) naar Auckland vliegen. Vanuit daar zouden ze naar Queenstown vliegen en een paar dagen hier blijven. Na deze paar dagen zouden we een camper huren en het land rondreizen!!!! Hier keek ik naar uit. Zo ontzettend veel. Dat was alles wat ik nog wilde voor dit jaar. Maar goed, we weten niet of het door kan gaan. De verwachtingen zijn er niet echt naar. Het eerste scenario voor Nieuw-Zeeland na de lockdown is dat de internationale grenzen nog zeker tien maanden dicht blijven. Daar hopen we natuurlijk niet op, maar we roeien nu met de riemen die we hebben en het enige wat we kunnen doen is afwachten.


Kortom: alles is onzeker. Ik weet niet hoe het met mijn baan gaat over een week, of over een aantal weken. Ik weet niet of ik een nieuwe baan zou kunnen vinden als ik de mijne zou verliezen. Voor Paul verandert er – naar verwachting – niet zo veel. De bouw gaat gewoon door en naar verwachting wordt er alleen maar meer gebouwd in Queenstown. We hebben ook geen idee wanneer er weer vluchten zullen gaan vanuit Nieuw-Zeeland en of we überhaupt naar huis zouden kunnen als we dat willen. We hebben natuurlijk ook een kamer die we zouden moeten opzeggen, en een auto die we moeten verkopen. Het is niet zo makkelijk als dat we af en toe denken, maar waar een wil is is een weg. En in Nederland hebben we allebei ook geen baan of huis. We hebben veel familie waar we terecht zouden kunnen, en de hoop op werk is ook aanwezig. In Nederland zijn we natuurlijk niet volledig afhankelijk van toerisme.


Met Sanne Schrijft is inmiddels ook – vrijwel – alles afgezwakt. Ik schrijf natuurlijk voornamelijk voor reisorganisaties en blogs, en die hebben momenteel ook helemaal geen business. Dit zorgt ervoor dat het schrijven van content voor de website wordt stopgezet, en mijn opdrachten helemaal teruglopen. En aangezien ik momenteel ontzettend veel tijd heb en weinig werk, zijn alle opdrachten welkom! Dus mocht je nog iemand kennen die op dit moment – of voor lange termijn – op zoek is naar een tekstschrijver, dan hoor ik het graag. Ik zou dolgraag nieuwe samenwerkingen opzetten met gedreven ondernemers, waar ik mijn steentje bij kan dragen aan sterke content.


Ondertussen leer ik Spaans, kijk ik veel series op Netflix en ga ik iedere dag wandelen of hardlopen met m’n huisgenoten. Voor mij voelt dit als de perfecte tijd om een bepaald ritme terug te krijgen met bewegen en eten. En ook was het weer tijd voor een nieuwe blog! En ook al kan ik duizenden woorden schrijven over de afgelopen maanden, dit is voldoende om iedereen bij te praten over onze huidige situatie. Het kost misschien tien minuten van je tijd om alles te lezen, maar dan heb je ook wat! Als ik deze blog teruglees mis ik wel de emotie in sommige stukken. Dat komt voornamelijk omdat ik niet echt in detail treed over bepaalde dingen die we hebben meegemaakt of welke keuzes we hebben gemaakt. Maar dat betekent niet dat deze tijd niet moeilijk is voor ons. Of ja, voor mij.


Heel veel mensen zullen vinden dat wij zelf de keuze hebben gemaakt om te vertrekken naar Nieuw-Zeeland. Uiteindelijk hebben we ook zelf de keuze gemaakt om ons verblijf hier te verlengen, met een onbekende retourdatum. Maar dat wil niet zeggen dat het super moeilijk is om ver weg te zijn van je familie. De afgelopen maanden was ik zo ontzettend blij dat pap en mam zouden komen en dat ik eindelijk mijn liefde voor dit land met ze zou kunnen delen. Dat is werkelijk alles wat ik nodig had. En natuurlijk zou dat weer moeilijk zijn, want uiteindelijk moet je toch weer afscheid nemen. Maar de vier weken dat ze hier zouden zijn zouden fantastisch worden. Dit alles gaat misschien niet door.


Ook heeft COVID-19 me bang gemaakt. Bang dat er iets gebeurt met mijn ouders of met mijn oma, die inmiddels al weken vrijwillig in isolatie ziet. In Nederland zijn de regels een stuk minder streng dan in Nieuw-Zeeland, dus de kans dat iemand in m’n familie ziek wordt is redelijk aanwezig. Pap en mam gaan nog dagelijks naar het werk, en buiten het feit dat restaurants en bars dicht zijn lijkt het leven daar vrij normaal. Mijn broertje Dennis heeft inmiddels corona gehad. Hij behoort tot de risicogroep omdat hij astma heeft, dus je kan je voorstellen dat ik daar slecht van geslapen heb. Ik heb hem gevraagd me ieder uur (oké, dat was een beetje overdreven) een update te sturen. Uiteindelijk heeft hij 12 dagen koorts gehad, en inmiddels is ie weer aan het werk. Maar hopelijk kun je je voorstellen hoe ver weg Nieuw-Zeeland dan voelt. Het is letterlijk aan de andere kant van de wereld, en je kan niks doen. Wij zitten hier in lockdown, dus ik heb de hele dag om te piekeren over hoe het met iedereen thuis gaat. Wat gebeurt er als een van m’n ouders ziek wordt? Hoe kom ik thuis? Hoe lang duurt het? Wat kost een ticket? Gelukkig hebben we op al deze vragen nog geen antwoord hoeven vinden, en Paul en ik zijn goed verzekerd voor dit soort zaken. Maar toch, ik zou het mezelf nooit vergeven als ik ergens te laat voor zou zijn.


Dus ook voor de toekomst zijn deze overwegingen belangrijk. Stel dat ik mijn baan behoud of een andere baan zou vinden, wat gaan we dan doen in de toekomst? Is de behoefte om aan de andere kant van de wereld te wonen (al dan niet tijdelijk) belangrijker dan tijd met je familie te spenderen? Ik weet het inmiddels niet meer. De hele coronacrisis heeft me aan het denken – piekeren – gezet. Het is niet echt fijn, maar of het slecht is weet ik ook niet. Het laat ons goed nadenken over wat we echt willen, en wat voor ons belangrijk is in het leven. De gevoelens om weer – even – thuis te willen zijn, zijn nog nooit zo sterk geweest als nu. Niemand heeft de antwoorden op al mijn vragen, maar de tijd zal het leren. De antwoorden komen vanzelf, wanneer ik daar klaar voor ben.


Het was fijn jullie weer even te vertellen hoe het ons allemaal vergaat. Hopelijk blijft iedereen in Nederland ‘healty and safe’, zodat we zo snel mogelijk weer een enigszins het normale leven kunnen hervatten.


Veel liefs, Sanne Schrijft (en piekert)




1 reactie
  • LinkedIn - Sanne Schrijft
  • Facebook - Sanne Schrijft
  • Instagram - Sanne Schrijft

@ 2018 Copyright by Sanne Schrijft

E: info@sanne-schrijft.nl | T: 06 - 300 483 61