• Sanne Schrijft

Fell asleep in Brussels, woke up in Bangkok!

Ja, dat liedje heb ik al een aantal dagen in mijn hoofd. Voor wie niet weet welk liedje ik bedoel, klik hier! Het gevoel wat je krijgt van dat liedje krijg je ook een beetje in Bangkok. Maar goed, daar ga ik later over verder. Eerst even terugblikken naar onze laatste weken in Nederland.


Zoals je misschien verwacht ging het voornamelijk om afscheid nemen en de laatste quality time met vrienden en familie doorbrengen. Ook voor ons beide was het moment uiteindelijk daar dat we onze laatste werkdag hadden! Wat was dat vreemd zeg. Ik had het gevoel gewoon heel lang op vakantie te gaan, maar daadwerkelijk niet meer terugkomen naar kantoor voelt best apart. Aan de andere kant viel het ook wel mee, we zijn hier natuurlijk al maanden op aan het voorbereiden.


Het weekend van 12 oktober ben ik met mijn moeder naar Parijs geweest. Anderhalf jaar geleden gingen we naar Londen, en hebben toen besloten dit vaker samen te doen. Het was een druk maar heel fijn weekend, waar we alle hoogtepunten van Parijs hebben gezien. Natuurlijk was het heel gezellig samen en hebben we gelachen om de meest belachelijke dingen. Toch ligt er op een of andere manier een andere lading op zo’n weekend, omdat je weet dat het voorlopig de laatste keer is geweest. Maar dat heeft ons er niet van weerhouden ontzettend veel plezier te hebben samen. Tijdens dat weekend gaf mam me een lief cadeau (zie foto's) en dat gevoel overheerst nu echt! Ik zou het iedereen adviseren.


Mijn laatste werkdag was 17 oktober, en gelukkig heb ik een belangrijk project nog af kunnen ronden. Daarna hebben we het ontzettend druk gehad, eigenlijk tot aan het moment dat we zijn vertrokken. Op vrijdag 19 oktober hebben we veel familie op bezoek gehad, wat we echt super fijn vinden! Zoals je wellicht hebt gelezen in mijn eerste column in de Peel en Maas besefte ik toen pas hoe moeilijk het is om afscheid te nemen. Ook voor de mensen in je omgeving is het heel moeilijk. Toch het idee dat je zo lang weggaat denk ik. Maar goed, het laat een mens dus echt beseffen wat hij heeft. Zo werkte dat in ieder geval wel voor ons! Dus voor alle familieleden die dit lezen: super bedankt voor het komen, het deed ons echt goed.


De week die volgde stond vooral in het teken van het klaarmaken van onze woning. Een groot deel van het behang moest eraf (met dank aan onze katten Nikki & Mittens) en we moesten natuurlijk alles verhuizen. Het behang was er zo vanaf (thanks to the dreamteam) en ook de verhuizing was in principe snel geregeld. Het is alleen lastig plannen voor de laatste dagen. Alle pannen werden ingepakt, alle borden en alle glazen zijn weg. Koken kun je niet meer. Ook moet je natuurlijk nadenken over welke kleren je nog nodig hebt de dagen dat je nog thuis bent, en alles last minute wassen. Terwijl de droger al verhuisd is! Nogmaals dank aan wasserette Gerda Mulder, voor de fantastische hulp (haha).


Vrijdag 26 oktober hebben we een afscheidsfeestje gehad voor vrienden. Ook dit was super leuk. Maar veel lieve kaartjes, gelukspoppetjes en leuke vakantiespelletjes verder moet je toch afscheid nemen. Dat is moeilijk, maar toch beseften Paul en ik toen dat we wel degelijk klaar waren voor ons vertrek. De laatste dag hebben we met onze families de laatste spullen verhuisd en het huis schoon gemaakt. In de avond ben ik bij mijn ouders thuis geweest en heeft Paul de avond met vrienden doorgebracht. En zondagochtend was het zover! Op naar Brussel. In eerste instantie was het zelfs nog spannend of we wel konden gaan omdat er het hele weekend al gestaakt werd op Brussels Airport. Onze maatschappij (Thai Airways) werkt gelukkig niet met de stakende partij dus met onze vlucht was niks aan de hand.


Nadat we onze bagage hebben afgegeven zijn we nog koffie gaan drinken bij Starbucks. Maar, eerlijk is eerlijk, ik werd steeds nerveuzer. Ik wist en voelde dat het afscheid met mijn familie eraan zat te komen en dan zit je gewoon niet meer lekker. Dat heb ik dus ook maar aangegeven… en toen was het moment daar. Ik vond het verschrikkelijk, en aan de andere kant een soort van opluchting. We hebben zo lang toegewerkt naar dit moment. Het is alleen gewoon een verschrikkelijke gedachte dat als je daar je familie loslaat, je ze voorlopig niet meer vast kunt pakken. En dat doet pijn. Zelfs nog tot aan het moment van boarden liet ik mijn tranen gewoon gaan. En ook dat voelt super dubbel. Dat je zulke fijne, lieve familie hebt waar je zo graag bij bent, zo rijk is niet iedereen. Maar dat maakt het afscheid nemen alleen nog maar moeilijker.


Aan de andere kant: DAAR GAAN WE DAN!!!! Ons avontuur is echt begonnen. De vlucht duurde 11 uur, rechtstreeks van Brussel naar Bangkok. In principe is alles prima gegaan, alleen we begonnen met heftige turbulentie. De rest van de vlucht hadden we daar zo nu en dan weer last van. Helaas hebben we beide niet heel erg veel kunnen slapen (de titel klopt dus niet helemaal). We landden om 06.00 uur in Bangkok (00.00 Nederlandse tijd) maar we waren allebei bekaf. Om een jetlag te voorkomen moet je eigenlijk meteen meedraaien met de tijd van je bestemming, alleen lukte ons dat niet helemaal. We hebben lekker een paar uurtjes geslapen in ons hotel en daarna zijn we op pad gegaan.


We hebben in een tuktuk gezeten waarmee we een aantal bezienswaardigheden zijn langsgegaan. Het eindpunt was het beroemde Khao San Road. Een straat vol met hostels, barretjes, restaurants en winkels. Als we hadden gewild waren we nu 6 maatpakken, 10 tatoeages en 25 gegrilde schorpioenen verder. Thanks, but no thanks! Niet normaal wat ze je allemaal aansmeren, en ze proberen allemaal hetzelfde! We hebben daar wat gegeten en zijn uiteindelijk lekker teruggegaan naar ons hotel.


Vandaag (dinsdag) moesten we om 06.30 uur bij Co van Kessel zijn, omdat we om 07.00 uur zouden beginnen met onze fietstocht door Bangkok. Keurig op tijd (zoals iedereen van ons gewend is) zaten wij op de fiets! Wat was dit leuk. Een tocht van 5 uur waarbij je ongeveer 15 kilometer fietst en ontzettend veel van de stad ziet. We zijn bijvoorbeeld met een long-tail boat naar de andere kant van de stad gegaan, en hebben daar super lekker gegeten bij een lokaal restaurantje. Echt een aanrader! In de middag zijn we met de minivan naar Pak Chong gegaan, waar we 3 uur later zijn aangekomen. Inmiddels liggen we op bed in ons hutje van Bobby’s Appartment’s, en straks krijgen we de briefing voor de jungle trekking in Khao Yai van morgen! Daar hopen we wilde olifanten te zien.


Al met al: een super tof avontuur tot nu toe. Het gevoel van geluk overheerst. Het gevoel van ‘yes, wij gaan onze dromen achterna’, overheerst. Ik zou het iedereen aanraden. Wellicht voelt het nu nog gewoon als vakantie, maar dat gevoel houden we zo lang mogelijk vast en dat staat me wel aan!


Dit was een lange blog, omdat ik al even niet meer had geschreven. De komende tijd wil ik regelmatig posten, dus hou Sanne Schrijft in de gaten! Je kunt ons ook gaan volgen op Polarsteps, dat is een leuke app om je reis bij te houden met foto’s en korte verslagen. Zoek vooral naar Paul van Aken.


Stay tuned & ขอบคุณสำหรับการอ่าน!


Foto 2, 3 en 4 by Paul van Aken!




5 reacties