• Sanne Schrijft

EXCUSES | Dat je zo lang moest wachten op onze nieuwe avonturen!

Het is voor het eerst dat ik me bijna schaam, omdat ik zo lang geen blog heb geschreven op mijn website. Voor iedereen die mijn columns leest in de Peel & Maas is nog wel steeds op de hoogte, maar daar heb ik natuurlijk redelijk weinig ruimte om te vertellen hoe het met ons gaat. Het is dus hoog tijd voor een nieuwe blog, want ik heb ook veel te vertellen. De afgelopen weken zijn ontzettend snel voorbij gegaan. Ze waren heel leuk, intens, druk en we hebben een aantal keuzes gemaakt die we inmiddels wel met iedereen kunnen delen. We zijn immers begonnen met reizen om het gevoel van vrijheid, en dat gevoel betekent ook dat je keuzes kunt maken en plannen kunt aanpassen. Dat voelt pas als vrijheid.


Mijn laatste blog heb ik afgesloten met de plannen die we in juli nog hadden. We zouden tot en met september ongeveer werken in Queenstown, vervolgens naar Fiji op vakantie gaan en dan aan onze werkvakantie in Australië beginnen. Dit gaat nu niet meer door. Of ja, het gaat nog wel door, maar zeker niet meer in deze volgorde. Misschien kunnen we beginnen bij Paul z’n werk, hij heeft het namelijk super erg naar z’n zin en dat is ook een van de grotere reden voor het wijzigen van onze plannen.


Paul is in juli begonnen bij Watertight Systems. Inmiddels werkt hij hier dus twee maanden, en heeft het super erg naar z’n zin. Hij maakt hier de daken zoals hij er goed in is, en zoals we dat in Nederland ook geregeld doen. Echter worden de daken in Nieuw-Zeeland heel anders gemaakt, en de daken die Paul maakt worden alleen gemaakt op de duurdere huizen. Gevolg: Paul komt op prachtige locaties en maakt de daken van de meest luxe huizen. Hij krijgt hier goed voor betaald, en heeft inmiddels ook een eigen werkbus gekregen om eigen klussen te maken. Super tof! Ik ben heel blij voor Paul en vind het super dat hij de waardering krijgt die hij verdient voor het werk wat ie doet. Laten we eerlijk zijn, hij is er ook gewoon heel erg goed in. Vergeleken met het werk wat hij deed in Hamilton bevalt dit gewoon stukken beter. Dit heeft natuurlijk ook te maken met de mooie plekken waar hij geregeld komt, de uitzichten die je daar dan bij krijgt hier in Queenstown en het feit dat ze gewoon super tevreden over ‘m zijn. Deze tevredenheid heeft vanaf zijn eerste werkweek al geleid tot een smeekbede van zijn baas om langer voor Watertight Systems te blijven werken, in plaats van de geplande drie maanden. In eerste instantie was Paul hier duidelijk in en gaf aan dat hij liever niet langer wilde blijven. We hebben nog veel mooie reisplannen die we graag zo snel mogelijk voortzettend. Alhoewel Queenstown ons erg goed bevalt.


Na een paar weken hebben we deze keuze toch nog eens overwogen. Ik heb het nog steeds heel erg naar mijn zin op het vliegveld van Queenstown, en Paul vindt zijn werk voor Watertight Systems ook echt top. Waarom zouden we dan niet langer blijven? In onze vorige blog heb je misschien ook wel gelezen dat een werkvakantie in Australië ons minder aanspreekt, al hebben we beide nog steeds geen idee waar dat vandaan komt. Maar goed, het feit dat we het hier heel erg naar onze zin hebben en een werkvakantie in Australië (nog) niet echt zagen zitten, zorgde voor een gedegen overweging. Wat nou als we ons verblijf in Queenstown met een aantal maanden verlengen, genoeg geld sparen, en vervolgens alleen een paar weken rondreizen in Australië in plaats van daar echt te gaan werken. Eigenlijk heel logisch. We zijn nu gelukkig hier, waarom zouden we dan gaan? We zouden in Australië ook weer werk moeten zoeken, en accommodatie om te verblijven. Dat laatste is ook niet geheel onbelangrijk. We wonen nu op een super fijne plek waar we ook niet graag weggaan.


Keuze gemaakt: we blijven langer in Queenstown. Je weet natuurlijk dat wij hier zijn gekomen op een Working Holiday Visum (WHV), en dit is een jaar geldig. We zijn in november 2018 in Nieuw-Zeeland aangekomen, dus in november 2019 verloopt dit visum. Hier moeten we dus een andere optie voor vinden. Omdat Paul zo goed is in wat ie doet, en er weinig mensen hier zijn die dat kunnen, heeft hij de mogelijkheid een zogenaamd ‘Essential Skill Visa’ aan te vragen. Dit zegt in principe dat Paul z’n kwaliteiten hier in Nieuw-Zeeland nodig zijn, en Watertight Systems kan dat ondersteunen. Op basis van dit visum ben ik in de gelegenheid een partnership visum aan te vragen. Als deze wordt goedgekeurd heb ik een open werkvisum en mag ik in principe overal in Nieuw-Zeeland werken. Hier zijn we super blij mee! Een andere optie is namelijk om gesponsord te worden door je werkgever als ze willen dat je langer blijft, echter ben je hiermee gebonden aan deze werkgever. Je mag dan niet ook nog een tweede baan erbij nemen. Plus als je huidige werkgever jouw sponsorship niet wil verlengen, moet je ook meteen het land verlaten. Je bent immers in Nieuw-Zeeland op een soort van ‘uitnodiging’ van je werkgever. Gelukkig hebben wij dus meerdere opties, en een Essential Skill Visa en een Partnership Visa zijn echt mooie kansen.


De afgelopen weken zijn we dus heel druk geweest met alles verzamelen voor onze visumaanvraag. Want, wow… wat willen ze veel informatie hebben! Voor Paul was het redelijk simpel, hij kreeg het merendeel aangeleverd van zijn werkgever. Watertight Systems moet bijvoorbeeld aantonen dat er geen Nieuw-Zeelanders te krijgen zijn voor dit werk, dat Paul echt kwaliteiten heeft waar zij tekort aan komen, en hij moet een arbeidscontract krijgen voor minimaal een jaar. Verder moest Paul een VOG aanvragen in Nederland, en aantonen dat hij meerdere jaren ervaring heeft in het vak. Voor mijn visum moest ik hele andere dingen regelen. Omdat ik een werkvisum zou krijgen op basis van mijn relatie met Paul, moeten we vooral bewijzen dat we überhaupt een relatie hebben en al langer samenwonen en hebben gewoond in Nederland. De bewijzen die ik verzameld heb zijn bijvoorbeeld onze gezamenlijke rekeningen, grote en belangrijke uitgaven die we samen hebben gedaan, de huur van het appartement waarin we hebben gewoond is samen betaald, we wonen op dit moment samen, tientallen foto’s, brieven van familie die onze relatie ondersteunen en bewijzen en ga zo maar door. Je kunt je niet voorstellen hoeveel bewijsstukken ik heb aangeleverd! Naast het bewijs van onze relatie en het samenwonen heb ik ook een VOG aan moeten vragen in Nederland. Wat we beide nog moesten doen is een medisch onderzoek. Dit had ook wat voeten (en kosten) in de aarde. We hebben bijna een volledige dag gespendeerd om naar de dokter te gaan voor een algemeen onderzoek, om bloed te laten prikken en een echo te laten maken. Als je klaar bent met dit onderzoek ben je 1200 NZD per persoon verder, en heb je in principe nog steeds niks. Alhoewel, mocht je in de week daarna niks horen weet je wel dat je gezond bent!


Goed, waar staan we nu? Inmiddels is het visum twee weken geleden dan echt aangevraagd en hopen we snel genoeg iets te horen. In principe mogen ze drie maanden doen over het aanvraagproces, maar we hebben begrepen dat een Essential Skill visum sneller wordt behandeld. Daar hopen we dan ook op! Drie maanden kan in principe ook nog, maar mochten ze het om een of andere reden afkeuren hebben we weinig tijd over te stappen op plan B. Maar dat plan hebben we op dit moment nog niet (haha).


Ondertussen genieten we enorm. Queenstown en omgeving is prachtig, in de herfst, winter, lente of zomer. Eigenlijk maakt het weer niets uit. Zelfs als het regent is het hier nog prachtig. Vaak als we samen vrij zijn gaan we lekker naar de stad of ergens in de omgeving wandelen. We doen samen boodschappen, browsen door alle winkels en gaan vaak lekker ergens een hapje eten. Stukje bij beetje bouwen we ook een soort van sociaal leven op. Vrijwel al mijn collega’s zijn reizigers dus je zit gewoon een beetje in hetzelfde schuitje! Paul heeft dat hetzelfde, al zijn zijn collega’s hier wel al enkele jaren en blijven ze ook echt ‘hangen’. We leren elkaars collega’s langzaam kennen en spreken zo nu en dan iets leuks af. Zo hebben we al plannen om van de zomer naar Lake Tekapo te gaan, sterren te fotograferen bij Mount Cook en Roys Peak te beklimmen. En dat allemaal met mensen die we hier leren kennen.


Niet geheel onbelangrijk in ons sociale leven zijn onze huisgenoten. We wonen samen met Salveen en Sheetal, een stel afkomstig uit Fiji. Inmiddels is hun gezin aangevuld met Shiv, of eigenlijk Shivanshe. Deze kleine schat is eind juli bijna 4 weken te vroeg geboren, en na bijna 3 weken in het ziekenhuis kwamen ze eindelijk thuis. Paul en ik zijn naar een feestwinkel gegaan en hebben een aantal ballonnen gekocht om het huis te versieren, daar waren ze erg door verrast. Bij thuiskomst woog de baby nog maar 2,5 kilo en was echt ontzettend klein! Paul en ik waren vooral bang dat we in de nacht wakker zouden liggen van het gehuil, maar gelukkig horen we helemaal niks. Ook is de moeder van Salveen inmiddels bij ons in huis voor een paar maanden, om Sheetal te helpen met baby Shiv.


En ook volledig tegen verwachting in is het gezin van Salveen een echte aanvulling op ons leven. Paul en ik staan beide niet echt te springen op baby’s (sorry mam), maar Shiv zijn we inmiddels echt al aan gehecht geraakt. Je ziet ‘m met de dag groeien! Ook zijn ze heel erg open naar ons en mogen we altijd op ‘m passen als we willen. Ook wordt Shiv vaker in onze armen geduwd en knuffelen we heel wat weg. Ook Niru, de moeder van Salveen, is echt een schat. Ze vraagt geregeld of we wat willen eten als ze heeft gekookt en als een van ons alleen in de woonkamer is wil ze altijd weten waar de ander is. Kortom: een super lief gezin en we zijn blij dat we ze ontmoet hebben. We kunnen ook altijd bij ze terecht als we bijvoorbeeld hun auto willen lenen of ook maar iets anders wat je kunt verzinnen. Het kan altijd.


De afgelopen weken hebben we ook heel wat familie van Salveen over de vloer gehad. Zijn broer is overgevlogen vanuit Fiji, zijn zus uit Sydney, een andere zus uit Gold Coast en nog een tante uit Auckland. Allemaal hebben ze hier overnacht (in de woonkamer) om bij de babyshower van Shiv aanwezig te kunnen zijn. Deze was twee weken geleden op zaterdag, en ook wij waren uitgenodigd. We hebben deze dag heel veel geleerd over het Hindoeïsme en de rituelen die ze hebben bij de geboorte van een baby. We zijn super blij dat ze ons zo bij hun familie hebben betrokken en zijn echt een aantal vrienden rijker. Na twee weken is alle familie weer vertrokken, en wij hebben een aantal potentiële overnachtingsplaatsen erbij. Zo hebben ze ons aangeboden in Sydney langs te komen, in Gold Coast te verblijven en ook als we naar Fiji gaan hebben we een dak boven ons hoofd. Bij onze bonusfamilie noem ik ze maar even!


Een van de zussen van Salveen bracht haar twee dochters mee van 13 en 7. De jongste werd meteen mijn beste vriendin en ze knuffelde me steeds als ik thuis kwam. Na een paar verlegen dagen trok ze ook meer richting Paul. Telkens als wij thuis waren wilde ze graag tijd met ons spenderen, en heeft ze ons telefoonnummers veroverd. Toen ze vertrokken richting Sydney was ze dan ook erg verdrietig en heeft ze ons dezelfde avond nog gebeld. Blijkbaar heeft ze de hele vlucht naar huis gehuild omdat ze ons zo ging missen, heel erg lief. Inmiddels hebben we afgelopen week al een aantal keer met elkaar gebeld maar haar moeder zegt dat ze gewoon even moet wennen aan het ‘zonder familie zijn’. Wij hebben in ieder geval besloten ze zeker op te zoeken wanneer we ergens volgend jaar in Sydney zijn.


Voordat Shiv geboren werd hebben we weleens wat leuks gedaan met Salveen en Sheetal. Inmiddels maken we ook al plannen voor als Shiv wat ouder is en het hier wat warmer wordt. Zo lijkt het ons fantastisch om met z’n allen te gaan kamperen bij Mount Cook! Wij zijn daar nog steeds niet geweest en hun gaan er graag nog een keer naar toe.


Wat ik jullie bijna vergeet te vertellen is dat we een paar weken geleden gewoon echt een MAJOR ITEM van onze bucketlist af hebben kunnen strepen!!!! Het spotten van het zuiderlicht. Een van onze doelen voor Nieuw-Zeeland was het spotten van het zuiderlicht, waarvoor we eigenlijk speciaal naar Stewart Island af wilden reizen. Dit is namelijk het meest zuidelijk gelegen eiland van Nieuw-Zeeland, dus de kans is groter dat je het kan zien. Ik denk ongeveer een maand geleden zat ik in de bus naar huis toen ik door Facebook aan het scrollen was. Ineens zag ik een foto van het zuiderlicht in Queenstown, diezelfde avond gemaakt! Dus ik heb Paul meteen gebeld dat hij naar de stad moest komen. Hier hebben we een schiereiland(je) waar je prachtig kunt wandelen met uitzicht over het Wakatipu-meer en de bergen. Daar is het ook vrij donker. Nog geen halve minuut later heeft Paul al z’n cameraspullen ingepakt en zat hij in de van richting de stad. Uiteindelijk hebben we ruim een uur kou staan lijden (ja het was echt heel koud en het waaide flink), maar het resultaat mag er wezen. Paul heeft een aantal schitterende foto’s gemaakt en die avond zal ik nooit meer vergeten. We waren zo blij als kinderen en hebben staan dansen rond de camera. Ongeveer twee weken geleden was de index voor het zuiderlicht weer hoger. Ook hier hebben we wel wat foto’s kunnen maken, maar helaas niet zo goed gelukt als de eerste keer. Wij wachten in spanning af tot het einde van de maand, want dan is de kans ook weer groter op een mooie voorstelling van onze dansende dame, genaamd het zuiderlicht.


Kortom: voor de komende maanden wonen we hier nog prima. Op het werk gaat het goed, we hebben een heerlijke plek om te wonen en we hebben niet het gevoel hier weg te willen (voor nu dan). In Hamilton telden we de dagen af totdat we konden gaan, maar dat is hier juist het tegenovergestelde. Wel gaan we binnenkort de van verkopen! We hebben deze in principe niet meer nodig om te kamperen, en om ‘m als auto te gebruiken is vrij prijzig als je kijkt naar de bergen waar we constant doorheen rijden. Mochten we dan nog eens willen gaan kamperen nemen we gewoon een tentje mee! Het weer wordt immers een stuk beter en inmiddels gaan we geen avontuur meer uit de weg.


Hoe lang we in Queenstown blijven weten we op dit moment nog niet precies. Op het moment dat we het gewenste spaarbedrag bij elkaar hebben zijn we vast en zeker klaar om te gaan. Vervolgens staan er een aantal landen op onze bucketlist: Fiji, Australië, Laos, Cambodja, Vietnam, Japan, Hawaii en waarschijnlijk Costa Rica. Na Costa Rica maken we onze weg weer richting Nederland.


Ondertussen gaat het ook met Sanne Schrijft erg goed. Naast mijn werk voor Jetstar en Virgin Australia heb ik de luxe om zelf te bepalen voor welke opdrachtgevers ik graag wil schrijven. Daarom kan ik het me veroorloven op dit moment voornamelijk voor reisorganisaties te schrijven. Na een mooie aanbeveling van Reis-Expert aan een concullega heb ik een mooie nieuwe klant erbij. Sinds een maand lees je namelijk ook blogs van Sanne Schrijft op Oak Travel!


Hier gaat dus nog steeds alles goed, en buiten familie en vrienden missen we eigenlijk niks of niemand uit Nederland. We zijn zelfs een beetje ‘bang’ om weer terug naar Nederland te gaan en weer terug te gaan naar ons oude leven. We zouden niet weten hoe dat leven ons weer gaat bevallen, en of het überhaupt wel bevalt. Daarom houden we ook alle opties open. Paul zei laatst: ‘als het hier toch goed bevalt voor nu, waarom zouden we dan weggaan?’. Daar kan ik het niet meer mee eens zijn.


Nog steeds heb ik het gevoel lang niet alles verteld te hebben, maar als er nog meer te binnenschiet schrijf ik binnenkort gewoon weer een nieuwe blog.


Tot snel!


Veel liefs, Sanne Schrijft