• Sanne Schrijft

Afscheid nemen in Hamilton en onze eerste Workaway in Nydia Bay

YES! Eindelijk is het zo ver. We vertrekken uit Hamilton. Dat was helaas makkelijker gezegd dan gedaan. We keken er al even naar uit om weg te gaan uit Hamilton en onze reis te vervolgen, maar afscheid nemen was toch lastiger dan gedacht. Ook bij de District Health Board waar ik drie maanden heb gewerkt, was weggaan niet leuk. Ik heb allemaal super lieve kaartjes en cadeautjes gekregen, het voelde alsof ik er jaren had gewerkt. Ook kreeg ik een hoop chocolade, afkomstig uit een aantal steden waar we waarschijnlijk nog naar toe gaan. Uiteraard mag ik de betreffende reep in die stad pas opeten. Super leuk!

And now a special thanks to my colleagues at the Waikato District Health Board. I have only been your colleague for the past three months, but I feel very valued for what I’ve done. I have learned a lot from everything you taught me and I will take that with me with my further travels, and career after that ofcourse. You were very heartwarming and open to my (Dutch) ideas. Even though I was – only – a temp, I felt very much part of the team. Thanks for everything, and hope to see you all again in the future. A special thanks to Hazel and Anton for guiding me through my time at the DHB and be awesome supervisors (a.k.a. bosses). I’ve learned a lot from you both and will never forget it. THANKS!

In mijn laatste week bij de DHB heb ik mijn blog laten zien aan collega’s. Deze werd meteen gedeeld omdat ze erg nieuwsgierig waren naar onze verdere reisavonturen. Er zijn wel een aantal collega’s die Nederlands spreken en mijn blogs kunnen vertalen naar de rest, maar een Engels bedankje kan er zeker wel vanaf!

Nadat ik thuiskwam van de laatste dag bij de DHB hebben we afscheid genomen van ons huis op Gallowaystreet. Het was voornamelijk moeilijk om afscheid te nemen van onze huisgenoot Jade. We zijn de laatste maanden veel met hem opgetrokken en hebben veel mooie dingen gezien en gedaan. Ik had er ook gewoon niet bij nagedacht dat je zo ontzettend veel tijd met elkaar doorbrengt dat het alleen al vreemd is om überhaupt weg te gaan en niet meer terug te komen. Ook afscheid nemen van onze kattenvriend Trevor was vervelend, gelukkig was hij wel bij ons op het moment dat we weg zijn gegaan.

Eenmaal vertrokken waren Paul en ik er allebei even stil van. Vervolgens nog even nagepraat over het afscheid en hoe vreemd het is om afscheid te nemen van mensen waarvan je weet dat de kans groot is dat je ze nooit meer ziet. Het idee alleen al. Maar wellicht pakt het in de toekomst allemaal anders uit, wie weet!

Ik zal jullie eerst verder vertellen over onze laatste avonturen in- en rondom Hamilton. Mijn laatste blog heb ik afgesloten met ons bezoek aan The Coromandel. Het enige wat daarna nog op ons wachtte in deze regio was The Hobbiton Movieset. Eerlijk is eerlijk, zelf ben ik geen echte fan van de films. Niet van de Hobbit films, en ook niet van de Lord of the Rings films. Maar Paul heeft ze allemaal gezien en wilde dan ook graag de movieset bezoeken. Ik ging natuurlijk mee! Een paar weken geleden hebben we in ieder geval samen de eerste Hobbit film gekeken. Anders zou ik totaal geen idee hebben waar ik naar zou kijken op de movieset. Maar, ik was nog steeds best wel een kneus. Hier later meer over.

Het weekend na ons bezoek aan The Coromandel heb ik de bus opgeruimd. Van de vorige eigenaren stonden er nog vrij veel kruiden en andere overgebleven spullen. Voor het geval we dit wilden gebruiken hebben we het bewaard. Nu hebben we alles goed uitgezocht en ruimte gemaakt voor onze eigen etenswaren en spulletjes. Paul heeft een hoop verbeteringen aan de bus aangebracht, alles voor ons comfort onderweg. Ook hebben we dat weekend een koelkast(je) gekocht, zodat we in ieder geval voor een aantal dagen eten mee kunnen nemen. Voorheen gebruikten we een koelbox, maar vlees en yoghurt (bijvoorbeeld) bewaar je daar liever niet in. De bus had nog wat verbeteringen nodig om de koelkast te laten draaien, dus inmiddels hebben we een derde accu ingebouwd. Stukje bij beetje wordt de bus nog beter, terwijl ie eigenlijk al vrij compleet was!

Ook hebben we dat weekend een dikke winterjas gekocht. Je merkte in Hamilton al dat het echt herfst begon te worden. In de ochtend was het vrij koud en ook wanneer de zon in de avond ondergaat wordt het gewoon snel kouder. Paul en ik zijn natuurlijk ook niks meer gewend. De Nederlandse winter hebben we afgelopen jaar overgeslagen. Ook dat jaar daarvoor hebben in december en januari vier weken in de Filipijnen doorgebracht. Echte kou hebben we dus al even niet meer meegemaakt! Omdat we natuurlijk naar Thailand zijn geweest voor Nieuw-Zeeland, heb ik heel veel zomerkleding bij. Binnenkort dus nog maar even op zoek naar echte warme spulletjes. Een goede muts, een dik paar handschoenen en hogere schoenen kunnen echt niet ontbreken.

Van wat we lezen wordt het op het zuidereiland ook echt koud, vooral in de winter. Veel reizigers boeken zelfs hostels omdat het te koud is om in de winter in een campervan te slapen. Gelukkig komt daar die van ons, want wij kunnen gewoon de verwarming aanzetten. Deze loopt op een extra beetje diesel, dus de auto hoeft er niet voor aan te staan! Een goede warme deken en lekker tegen elkaar aankruipen zal ook zeker helpen. Maar, ik zal niet ontkennen dat ik een klein beetje nerveus ben voor de temperaturen die komen gaan. Wel maakt de schoonheid van het landschap dat grotendeels goed. Iedereen die we spreken geeft ook aan dat de herfst een prachtige tijd is om op het zuidereiland rond te reizen. De kleuren zijn mooi en de bergtoppen liggen vol met sneeuw! Daar kijken we dan wel weer heel erg naar uit.

Ons laatste weekend in Hamilton hebben we nog wat dingen ondernomen die we nog graag in Waikato (de regio) wilden doen. Op vrijdagavond reden we richting Lake Karapiro om daar te overnachten. Op zaterdagochtend vertrok om 10.10 uur onze bus vanaf The Shire’s Rest (misschien zegt het jou wel wat haha) richting de movieset van Hobbiton. We hebben de juiste dag en tijd uitgekozen. Ondanks de zaterdag waren er maar 24 mensen op onze tour, terwijl ze soms zelfs tot 55 mensen meenemen. Ook het weer was fantastisch! Niet te warm, niet te koud.. En een heerlijk zonnetje.

Uiteindelijk hebben we lopend een rondleiding gekregen over de set. Daar was ik dus een beetje een kneus. Er werd naar talloze scenes, personages en andere momenten in de films gerefereerd. Uiteraard kende ik hier helemaal niets van! Zelfs de beroemde woorden ‘i’m going on an adventure’ wist ik niet te roepen. Gelukkig vertelde de gids dat ongeveer 1/3 van alle bezoekers helemaal niks van de films kent. Al met al was het erg leuk. De kleine huisjes zijn schattig en de hele movieset ziet er prachtig uit. Ik denk dat het voor liefhebbers van de films nog leuker is, want ze vertellen allemaal achtergrondinformatie die je waarschijnlijk nog niet weet. De rondleiding wordt afgesloten met een speciaal Hobbiton biertje in The Green Dragon.


Na Hobbiton zijn we doorgereden naar Wairere Falls, de hoogste waterval op het noordereiland van Nieuw-Zeeland. Je kunt in ongeveer 1.5 uur naar de top klimmen, dan sta je bovenop de waterval. Dit geeft een mooi uitzicht over de Waikato regio. Op de helft vind je het viewing platform, wat een prachtig uitzicht geeft op de waterval zelf. Wij kwamen voor de waterval, dus verder dan het viewing platform zijn we niet gekomen haha. We vonden het ook wel even goed geweest met al dat hiken na de Pinnacles en de Tongariro. Het uitzicht vanaf het platform was overigens ook zeker de moeite waard, het bewijs vind je in de foto’s onderaan deze pagina.

Op zondag zijn we naar Te Aroha gereden. Hier wonen de ouders en het broertje van Robert, die wilden we graag nog bezoeken voordat we verder zouden reizen. Hier heeft Paul samen met Guido en Jan de bus verbouwd zodat de koelkast in onze opslag past. Super fijn! Verder hebben we de rest van de middag heerlijk in de tuin gezeten en we mochten ook aanschuiven voor het avondeten. Wat een super lieve mensen zijn het! We voelden ons helemaal thuis.

Na ons vertrek uit Hamilton zijn we direct doorgereden naar Elephant Rock en de Three Sisters. Helaas is de Elephant Rock geen echte Elephant meer. Door het geweld van de golven is hij zijn slurf in 2016 kwijtgeraakt. Maar het moet nog steeds erg mooi zijn! En dat was het ook. Je moet wachten tot het eb is, anders kun je er niet komen. Op zaterdagochtend zijn we opgestaan en die kant opgelopen. Het bleek dat we iets te laat waren, want het water begon alweer terug te lopen. Ik ging op een steen staan omdat ik dacht dat ik daar droog zou blijven, maar dat bleek helaas niet het geval. Ik heb maar gewoon mijn schoenen en sokken uitgetrokken en we zijn gewoon verder gelopen. Door het water, wat verdacht fijn aanvoelde. Helemaal niet koud!

Vervolgens zijn we doorgereden naar New Plymouth, dichtbij Mount Taranaki. Die dag hebben we niet heel veel gedaan. Lekker door de stad geslenterd en wat boodschappen gedaan, we stonden wel op een prachtige camping aan de kust. Op zondag zijn we richting Mount Taranaki gereden. De track naar de top was helaas al gesloten, anders hadden we deze zeker gedaan (grapje natuurlijk). Er ligt al veel sneeuw en ijs rond de top, dus het wordt steeds gevaarlijker en dan sluiten ze het klimseizoen. We hebben een andere wandeling van ongeveer drie uur uitgekozen waarbij je een prachtig zicht hebt op de top! En wat hadden we weer geluk. Na een wandeling van 1,5 uur kwamen we bij het uitzichtpunt. Onderweg daar naar toe hebben we flink gebaald, want het was super bewolkt dus konden we de top niet eens zien. Eenmaal bij het uitzichtpunt aangekomen dreven alle wolken weg! Wat een geluk. We hebben daar een ander stel ontmoet die gewoon al 12 dagen wachtten om de top te kunnen zien. Super tof voor ons dus!

Rond 16.00 uur waren we klaar met deze wandeling. We besloten nog een paar uur verder te rijden richting Hamilton, zodat de afstand de dag daarna mee zou vallen. Hier hebben we de nacht doorgebracht op een dorpje waarvan ik de naam niet meer kan herinneren. Verder hebben we hier ook niet zo veel gedaan. De ochtend daarna zijn we doorgereden naar Wellington, en hebben daar aan de kust ook op een prachtige plek gestaan. Ik heb een stuk gewandeld terwijl Paul in de bus bleef, het was echt ontzettend koud en het waaide zo hard.

De dag daarna hebben we in Wellington doorgebracht, en warme kleding gekocht. Een goede onderlaag voor als we bijvoorbeeld gaan hiken. Ook hebben we een muts en handschoenen gescoord. Yes! Het is zo vreemd om online te zien dat het in Nederland zo’n lekker weer wordt en wij gaan de kou in. Maar goed, dat mocht voor ons ook wel weer een keer. We hebben de laatste avond op het Noordereiland lekker gegeten bij Little India, butter chicken is een van mijn favorieten tegenwoordig!

Op woensdag 17 april hebben we de oversteek gemaakt. Omdat ik best wel snel zeeziek word was ik een beetje nerveus. Gelukkig was dat nergens voor nodig, het water was erg rustig en de boot is vrij groot dus je voelt niet echt dat je op en neer gaat. Ik zou alleen de oversteek niet willen maken als het harder waait en de golven hoger zijn. De ferry doet er ongeveer 3,5 uur over van Wellington naar Picton. Eenmaal in de sounds aangekomen van het Zuidereiland keken wij al onze ogen uit. Wat is het hier mooi!

De eerste twee weken op het Zuidereiland brengen we door in Nydia Bay. Hier werken we in ruil voor kost en inwoning. Je kunt dit soort projecten over de hele wereld doen. Wij hebben ons ingeschreven op het platform Workaway, maar er zijn veel verschillende soorten. Je helpt een paar uur per dag bij mensen thuis of bij een bedrijf, in ruil voor accommodatie en eten. Wij waren welkom bij ‘On The Track Lodge’. Zoals de naam al zegt, een lodge die ongeveer op de helft van een lange wandelroute ligt. De Nydia Track, die in totaal 25 kilometer lang is. Je kunt hier alleen te voet of met de boot komen. Toevallig wordt deze lodge gerund door een Nederlands gezin. Of ja, Nederlands.. Een Nederlands stel, Art en Helen, die 23 jaar geleden naar Nieuw-Zeeland zijn geëmigreerd. Ze hebben hier vier kinderen gekregen, die dus eigenlijk echte kiwi’s zijn.

Terug naar de ferry. Nadat we aankwamen in Picton zijn we via Blenheim naar Havelock gereden. In Havelock zijn we opgehaald door de watertaxi, dat was tof! Speciaal voor ons ging er een boot van Havelock naar Nydia Bay. Op het water keken we onze ogen uit, de Marlborough Sounds zijn echt prachtig. Ongeveer 45 minuten later kwamen we aan in Nydia Bay. De lodge is ook echt super tof! Een groot hoofdgebouw met losse gebouwen eromheen als accommodatie. Veel wandelaars boeken de lodge, en het weekend nadat wij aankwamen zat de lodge vol met een groep kajakkers. Inmiddels zijn we hier ruim een week, en we hebben al veel leuke dingen gedaan. We werken dagelijks in de ochtend, en vanaf de lunch zijn we vrij. Qua werk zijn het veel algemene dingen. Denk aan poetsen en bedden opmaken, maar ook andere leuke dingen. Zo heb ik een oud kastje geschuurd en opnieuw geverfd. In de middag gaan we vaak een stuk lopen langs het water en genieten we van de omgeving. Ook zijn we een keer gaan vissen met de familie, en ik heb meteen twee blue cod gevangen die we met het diner hebben opgegeten. Heerlijk waren ze!

Deze week loopt hier een cameraploeg rond van Country Calender, een landelijk bekend programma in Nieuw-Zeeland. Ze nemen een aflevering op over de lodge! Super tof. De familie Blom wordt gefilmd tijdens het werk in de lodge. Ook hebben ze mosselfarms in de Sounds die ze verkopen in Havelock, bij Mussels Bay. Dit wordt natuurlijk ook meegenomen. Als het resultaat online staat zal ik dit natuurlijk laten weten!

Wat ons verder vooral opvalt is dat de kinderen hier heel anders opgroeien dan wij in Nederland. Omdat deze plek zo onbereikbaar is gaan ze met de boot of de jetski naar school. In hun vrije tijd jagen ze op herten met pijl en boog. Ook hebben ze geen televisie en is de Wi-Fi erg minimaal. Het doet je wel beseffen dat heel veel dingen in het leven gewoon echt niet belangrijk zijn. Ze spenderen graag veel tijd met hun familie, en ze genieten van de natuur om hun heen. Al het andere doet er eigenlijk niet toe. Wel een voorbeeld voor velen, zou ik zeggen.

Hoe lang we hier blijven weten we nog niet precies. We zijn in onze vrije tijd ook onze verdere bestemmingen op het Zuidereiland aan het plannen! Daarvan houden we jullie natuurlijk op de hoogte. Een lang verhaal dit keer, maar ik had dan ook veel te vertellen. De komende tijd beloof ik het beter bij te houden 😊. Tot snel!

Liefs, Sanne Schrijft